Παρασκευή, 17 Ιανουαρίου 2014

Ποίηση : MIGUEL HERNÁNDEZ.


Καλή χρονιά με υγεία και φως. Αρχίζουμε την νέα χρονιά με ποίηση

 
Σήμερα έχουμε την χαρά να παρουσιάσουμε μια σειρά ποιημάτων του Miguel Hernández  σε μετάφραση της  εξαιρετικής συνέδελφου μας – Αλεξάνδρας  Δογκάκη. Η Αλεξάνδρα  το 2010 στα πλαίσια των εκδηλώσεων και αφιερωμάτων  για τα εκατό χρόνια από την γέννηση του  Miguel Hernández είχε μεταφράσει μια σειρά  ποιημάτων  του ποιητή   και μας πρόσφερε ένα μέρος της δουλειάς της για το ιστολόγιο του συλλόγου μας . Την ευχαριστούμε και της ευχόμαστε σύντομα να μπορέσει να δει το σύλονο της δουλειάς της στα ράφια των βιβλιοπωλείων και να πάρουν θέση στις βιβλιοθήκες μας .

Η χειρονομία της Αλεξάνδρας ,μου έδωσε την ιδέα να φτιάξουμε μιά ενότητα με έργα συναδέλφων , όπως  μεταφράσεις , κείμενα, ποιήματα,  εργασίες ή προτάσεις διδασκαλίας ας μας στείλουν κάποιο δείγμα της δουλειάς τους για να το δημοσιέυσουμε στο ιστολόγιό μας

 Ποίηση : MIGUEL HERNÁNDEZ.  Μετάφραση : Αλεξάνδρα Δογκάκη
 
¿ No cesará este rayo que me habita?
 
¿No cesará este rayo que me habita                                                                            
el corazón de exasperadas fieras
y de fraguas coléricas y herreras
donde el metal más fresco se marchita?
 
¿No cesará esta terca estalactita
de cultivar sus duras caballeras
como espadas y rígidas hogueras
hacia mi corazón que muge y grita?
 
Este rayo ni cesa ni se agota:
de mí mismo tomó su procedencia
y ejercita en mí mismo sus furores.
 
Esta obstinada piedra de mí brota
y sobre mí dirige la insistencia
de sus lluviosos rayos destructores.
 
 
Ο κεραυνός που κατοικεί μες στην καρδιά μου
θα πάψει πια να τη γεμίζει με αγριεμένα
θηρία και χυτήρια οργισμένα
που όλο μαραίνουν τα πιο κρύα μέταλλά μου;
 
Θα πάψει πια ο πεισματάρης σταλακτίτης
να καλλιεργεί σκληρούς κρυστάλλους σα μαχαίρια,
σαν ανεξέλεγκτες φωνές που την καρδιά μου
κάνουν να ουρλιάζει, να μουγκρίζει ολοένα;
 
Ο κεραυνός δε σταματά, ούτε εξαντλείται
γιατί προέρχεται μονάχα από μένα,
η λύσσα του επάνω μου θ’ ασκείται.
 
Η επίμονη αυτή πέτρα από μένα
βλασταίνει και να κατευθύνει εμμένει
τις βροχερές κι ολέθριες αστραπές της.
 
 
 
Como el toro he nacido para el luto
 
Como el toro he nacido para el luto
y el dolor, como el toro estoy marcado
por un hierro infernal en el costado
y por varón en la ingle con un fruto
 
Como el toro lo encuentra diminuto
todo mi corazón desmesurado,
y del rostro del beso enamorado,
como el toro a tu amor se lo disputo.
 
Como el toro me crezco en el castigo,
la lengua en corazón tengo bañada
y llevo al cuello un vendaval sonoro.
 
Como el toro te sigo y te persigo,
y dejas mi deseo en una espada,
como el toro burlado, como el toro.
 
Όπως ο ταύρος γεννημένος για το πένθος
και για τον πόνο είμαι, όπως ο ταύρος
έχω σημάδι από σίδερο του Άδη στα πλευρά,
καρπό ανδρισμού μες στου βουβώνα τη μεριά.
 
Όπως ο ταύρος την απέραντη καρδιά μου
για μικροσκοπική θε να την έχει, 
για να σου δώσω τα φιλιά του έρωτα μου
κάνω σαν ταύρος που μες στην αρένα τρέχει.
 
Έγκλειστος σαν τον ταύρο μεγαλώνω,
τη γλώσσα έχω στην καρδιά μου βουτηγμένη
και στο λαιμό θύελλα αγριεμένη.
 
Σε διώκω και σε καταδιώκω σαν τον ταύρο,
τον πόθο μου σ’ ένα σπαθί αφήνεις,
με περιπαίζεις σαν τον ταύρο, σαν τον ταύρο.